Odznaczenie państwowe za zasługi w obronie godności, człowieczeństwa i praw ludzkich dla Siostry Miłosierdzia

[Prowincja Warszawska] W niedzielę, 29 lipca 2018 r., w ramach obchodów 74. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda, wyróżnił najwyższymi odznaczeniami państwowymi niektórych weteranów Powstania i tych, którzy kultywują pamięć o najnowszej historii Polski. Uroczystość odbyła się na dziedzińcu Muzeum Powstania Warszawskiego.


Wśród odznaczonych: “za wybitne zasługi w obronie godności, człowieczeństwa i praw ludzkich, za ofiarną służbę w ratowaniu życia i zdrowia potrzebującym pomocy” była s. Józefa SŁUPIAŃSKA, Siostra Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo z Prowincji Warszawskiej. Została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (klasa 5). Podczas II wojny światowej i przez Powstanie pracowała jako pielęgniarka w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie, a kiedy szpital został ewakuowany z Warszawy po upadku Powstania, była wśród ewakuowanych pacjentów i personelu. W marcu tego roku obchodziła swoje 106. urodziny.

Zwracając się do weteranów Powstania, Prezydent powiedział: “Walczyliście za wartości, nie walczyliście z zemsty, to nie było najważniejsze przesłanie Powstania Warszawskiego, przesłaniem była walka o wolność, było pragnienie wolnej ojczyzny i pragnienie wolności jako takiej”.

Powstanie Warszawskie trwało od 1 sierpnia do 3 października 1944 r. Była to walka zbrojna przeciwko siłom niemieckim okupującym Warszawę na lewym brzegu Wisły. Prawa część brzegu Wisły została już wyzwolona przez siły sowieckie i zależne od Związku Radzieckiego  siły polskie. Powstanie zorganizowała Armia Krajowa, największa podziemna organizacja wojskowa w okupowanej Europie. Z wojskowego punktu widzenia Powstanie Warszawskie skierowało na nazistowskich okupantów próbę wyzwolenia stolicy Polski. Z politycznego punktu widzenia była to manifestacja niepodległości i suwerenności wobec Związku Radzieckiego, ich Armii Czerwonej i nowo utworzonego polskiego komunistycznego rządu oraz sił zbrojnych zależnych od przywódców sowieckich. Na prawym brzegu Wisły rozbrzmiewały już wojska radzieckie, tak zwani “wyzwoliciele”, którzy w rzeczywistości byli nowymi okupantami i nie brali udziału w Powstaniu. Nie przynosili również wsparcia i pomocy powstańcom walczącym na lewym brzegu. Nie dopuścili nawet, aby zachodnie siły alianckie dostarczały drogą powietrzną koniecznej pomocy na wyzwolonych przez Sowietów terytoriach. Taka decyzja ograniczyła wsparcie, które mogło być udzielone powstańcom. Wynikiem tego powstańcze oddziały walczyły samotnie z przytłaczającymi siłami hitlerowskimi. Powstanie zaplanowane na około tydzień trwało 63 dni. Ostatecznie jego dowódca podpisał akt kapitulacji 3 października. W związku z zaistniałą sytuacją około 500 tysięcy mieszkańców Warszawy zostało wypędzonych z miasta. Ci, którzy przeżyli walki uliczne, stali się uchodźcami. Następnie siły niemieckie zmieniły miasto w ocean ruin.

Tylko w czasie Powstania zginęło około 200 tys. cywilów i 16 tysięcy żołnierzy podziemnej armii, 20 tysięcy zostało rannych, a 15 tysięcy zostało wziętych do niewoli.

Views: 1 208