Uroczystość św. Wincentego a Paulo

Uroczystość św. Wincentego a Paulo

Przyjąć przybysza

Hymn: “Drzwi są otwarte” lub inna wincentyńska pieśń

(Śpiew jubileuszowy w języku angielskim, francuskim lub hiszpańskim do pobrania tutaj: http://famvin.org/en/famvin400/)

Czytanie: Św. Wincenty do kapłanów Zgromadzenia Misji – 22 sierpnia 1655:

„Prośmy Boga, by dał Zgromadzeniu takiego ducha, takie serce, które przynagli je do pójścia wszędzie; serce, które posiadał Syn Boży, serce Naszego Pana… On posyła nas, podobnie, jak ich… by nieść Boży ogień… wszędzie, na cały świat”.

Responsorium:

Prowadzący: Jezus jest źródłem odwagi Miłosierdzia. To On daje nam moc do bycia odważnymi, do przekraczania lęków, by głosić Dobrą Nowinę Ewangelii.

Wszyscy: Jesteśmy wezwani do nowego spojrzenia, do większej otwartości na zmiany i nowe horyzonty

Prowadzący: Nowy zapał misyjny inspirowany miłosierdziem przemienia nas…

Wszyscy: … gdy czujemy się wezwani do nowego spojrzenia, do większej otwartości na zmiany i nowe horyzonty

Prowadzący: Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu…

Wszyscy: Jezus jest źródłem odwagi Miłosierdzia. To On daje nam moc do bycia odważnymi, do przekraczania lęków, by głosić Dobrą Nowinę Ewangelii. Jesteśmy wezwani do nowego spojrzenia, do większej otwartości na zmiany i nowe horyzonty

Chwila refleksji w ciszy…

Czytanie: Św. Wincenty do członków Zgromadzenia Misji, styczeń 1657:

„Bóg, ponieważ miłuje ubogich, miłuje także tych, którzy ich miłują… Oddajmy się z odnowioną miłością służbie osobom ubogim, a nawet idźmy na poszukiwanie najuboższych i najbardziej potrzebujących, uznając przed Bogiem, że są naszymi panami mistrzami, i że my nie jesteśmy godni świadczyć im naszych pokornych posług.

Responsorium:

Prowadzący: Z kreatywnością szukajmy nowych sposobów służenia

Wszyscy: – By iść na peryferie i do trudnych miejsc

Prowadzący: Miejmy odwagę wyjść poza siebie, opierać się przeszkodom, które hamują dyspozycyjność

Wszyscy: – By iść na peryferie i do trudnych miejsc

Prowadzący: Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu…

Wszyscy: – Z kreatywnością szukajmy nowych sposobów służenia, by iść na peryferie i do trudnych miejsc.

Chwila refleksji w ciszy…

Czytanie: Św. Wincenty do Sióstr Miłosierdzia, 31 lipca 1634:

„Trzeba mieć takie usposobienie, by iść wszędzie, gdzie was się pośle, a nawet prosić o to mówiąc: «Nie jestem ani tutejsza, ani tamtejsza, ale należę tam, gdzie spodoba się Bogu mnie posłać»…”

Responsorium:

Prowadzący: Jesteśmy przekonane o konieczności nieustannego czerpania z Ewangelii

Wszyscy: – Zażyła więź z Chrystusem przemienia nas dzień po dniu

Prowadzący: Miejmy odwagę wchodzenia coraz bardziej w głęboką, zażyłą relację z Nim

Wszyscy: – Zażyła więź z Chrystusem przemienia nas dzień po dniu

Prowadzący: Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu…

Wszyscy: – Jesteśmy przekonane o konieczności nieustannego czerpania z Ewangelii, aby pozwolić się przemieniać przez Chrystusa, dzień po dniu.

Posłuchajmy słów Ojca Świętego, które kieruje do nas w Adhortacji “Evangelii Gaudium” – „Radość Ewangelii” (nr 49):

Wyjdźmy więc, aby ofiarować wszystkim życie Jezusa Chrystusa. Powtarzam tu całemu Kościołowi to, co wielokrotnie powiedziałem kapłanom i świeckim w Buenos Aires: wolę raczej Kościół poturbowany, poraniony i brudny, bo wyszedł na ulice, niż Kościół chory z powodu zamknięcia się i wygody kurczowego przywiązania do własnego bezpieczeństwa. Nie chcę Kościoła zatroskanego o to, by stanowić centrum, który w końcu zamyka się w gąszczu obsesji i procedur. Jeśli coś ma wywoływać święte oburzenie, niepokoić i przyprawiać o wyrzuty sumienia, to niech będzie to fakt, że tylu naszych braci żyje pozbawionych siły, światła i pociechy wypływającej z przyjaźni z Jezusem Chrystusem, bez przygarniającej ich wspólnoty wiary, bez perspektywy sensu i życia. Mam nadzieję, że bardziej od lęku przed pomyłką kierować się będziemy lękiem przed zamknięciem się w strukturach dostarczających nam fałszywej ochrony, lękiem przed przepisami, które czynią z nas nieubłaganych sędziów, lękiem przed przyzwyczajeniami, dzięki którym czujemy się spokojni, podczas gdy obok nas znajduje się zgłodniała rzesza ludzi, a Jezus powtarza nam bez przerwy: «Wy dajcie im jeść!» (Mk 6, 37).

Zastanowię się: W jaki sposób Bóg był obecny w moim słuchaniu podczas tej refleksji? Co mnie poruszyło? Jakie odpowiedzi rodzą się we mnie? Może warto podzielić się tym z innymi…

Modlitwa na zakończenie: Chryste, pełen miłosierdzia. Twoja miłość obejmuje każdego. Niech nasze oczy będą zawsze uważne na ubogich, osamotnionych, źle przyjmowanych… Niech widzą w nich Twoich synów i córki, cenionych i miłowanych. Obdarzaj nas wciąż na nowo darem chryzmatu, który rozpalał życie i dzieła św. Wincentego. Wysłuchaj nas dla dobra tych, którym służymy! Amen