Rok Wiary i życie św. Ludwiki de Marillac (część 1)

Dziedzictwo Dominikanek

Abbey of PoissyJak wiadomo, Ludwika mieszkała do 13 roku życia w klasztorze Dominikanek i lata te głęboko naznaczyły jej życie wiary. Zamiarem św. Dominikabyło formowanie swych uczniów do pogłębionego rozumienia Kościoła, bazującego na wierze, sakramentach i zdrowej doktrynie zawartej w Katechizmie. Zalecał walkę z heretykami nie poprzez wzywanie do nawrócenia, ale poprzez prosty i ubogi styl życia, bez niepotrzebnych słów, odżegnujący się od wszelkich form przesady. W takiej atmosferze wzrastała Ludwika w klasztorze w Poissy i takie przekonania nabyła w trakcie edukacji.

Rzetelna wiedza i spojrzenie wiary

Gdy Ludwika spotkała Wincentego, prowadziła już regularne życie modlitwy oparte na Piśmie św. oraz lekturze wielu znaczących autorów duchowości, takich jak: Granada, Gerson, Salezy i Berulle. Korzystała z kierownictwa duchowego Michała de Marillac, Jana Piotra Camus i prawdopodobnie Franciszka Salezego. Jednym słowem: nie była „nowicjuszką”.

Katechetka, nauczycielka, formatorka

Św. Ludwika widziała Kościół nie tylko z poziomu życia osobistego. Wizytując Bractwa Miłosierdzia, pełniła rolę katechetki i formatorki nauczycielek szkół parafialnych. Formowała grupy kobiet, pouczała je o wierze i życiu wewnętrznym, towarzysząc im i prowadząc, doradzając i orientując w pełnionych przez nie dziełach miłosierdzia względem Ubogich. Tworzyła grupy świeckich katechetek, które świadczyły o Kościele jako Matce wierzących. Prowadziła rekolekcje i dawała nieprzerwane świadectwo wiary poprzez nauczanie i odwiedzanie wspólnot, podczas spotkań z Paniami Miłosierdzia, w konferencjach i prowadzonej korespondencji. Mówiła Siostrom, że mają podwójne szczęście być córkami Kościoła jako chrześcijanki i jako Siostry Miłosierdzia. Była przekonana, że Zgromadzenie jest nowym organizmem w życiu Kościoła, zjednoczonym z jego misją miłosierdzia. Duch Święty wzbudził to Stowarzyszenie Życia Apostolskiego w Kościele, aby jego członkinie mogły ukazywać miłość Boga do Ubogich i w ten sposób uwydatnić miłość Kościoła, naszej Matki.

Wzór osiągnięcia równowagi w życiu duchowym

Wczesny etap duchowego rozwoju św. Ludwiki naznaczony był walką o osiągnięcie cnót na drodze rygorystycznego ascetyzmu i licznych praktyk pobożnych. Dodatkowe czynniki, takie jak: wątłe zdrowie Ludwiki, jej niespokojny duch nieustannie targany dramatycznymi, często bolesnymi wydarzeniami życia oraz pozbawione jasnego ukierunkowania pragnienie absolutu – wszystko to przyczyniło się, we wczesnym okresie życia, do niemożności odnalezienia przez Ludwikę potrzebnej równowagi między znakomitymi zdolnościami humanistycznymi i osobistym modelem uświęcenia. Ludwika narzuciła wszystkim wymiarom swego życia, a zwłaszcza modlitwie, sztywne ramy. Odnosi się wrażenie, że próbowała zamienić swoje niewielkie mieszkanie w klasztor, do którego nie przyjęto jej przed laty. Ta kobieta, tak skrupulatnie przywiązana do ustalonego regulaminu dnia, nie była gotowa do wyruszenia w drogę, aby wizytować Bractwa Miłosierdzia lub poświęcić się formacji służebnic Ubogich. Z tego względu św. Wincenty podjął się najpierw nadania równowagi jej życiu duchowemu. Charakter Ludwiki de Marillac nie pasował do życia klasztornego. Groziło to jej zamknięciem się w sobie. Potrzebowała wyjścia i odnalezienia swego Boga w bliźnim. W tym duchu Wincenty napisze do niej, przynaglając do umiarkowania, spokoju, wyciszenia się i zdania na Opatrzność Bożą.

Żródło: S. María Ángeles Infante SM, S. Louise Sullivan SM

(tłumaczenie artykułów opublikowanych na stronach: Vincentian Encyclopedia oraz Via Sapientiae, za zgodą autorek)