Rok Wiary i Zmartwychwstanie

W kolejnym miesiącu trwającego Roku Wiary proponujemy refleksję nad kilkoma fragmentami dokumentów Kościoła, odnoszącymi się do prawdy o Zmartwychwstaniu w świetle naszej wiary.

WIERZYMY

Wiara jest aktem osobowym, wolną odpowiedzią człowieka na inicjatywę Boga, który się objawia. Wiara nie jest jednak aktem wyizolowanym. Nikt nie może wierzyć sam, tak jak nikt nie może żyć sam. Nikt nie dał wiary samemu sobie, tak jak nikt nie dał sam sobie życia. Wierzący otrzymał wiarę od innych, dlatego powinien ją przekazywać innym. Nasza miłość do Jezusa i ludzi skłania nas do mówienia innym o naszej wierze. Każdy wierzący jest jakby ogniwem w wielkim łańcuchu wierzących. Nie mogę wierzyć, jeśli nie będzie mnie prowadziła wiara innych, a przez moją wiarę przyczyniam się do prowadzenia wiary innych.

(Katechizm Kościoła Katolickiego, 166)

Wierzę w ciała zmartwychwstanie

Wiara w zmartwychwstanie zmarłych była od początku istotnym elementem wiary chrześcijańskiej. Fiducia christianorum resurrectio mortuorum; illam credentes, sumus – „Zmartwychwstanie umarłych jest ufnością chrześcijan; ta wiara nas ożywia”. „Dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że nie ma zmartwychwstania? Jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara… Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli” (1 Kor 15, 12-14. 20).

(Katechizm Kościoła Katolickiego, 991)

Trzeba odpowiedzieć wezwaniom Ducha Świętego – Gaudium et spes

Lud Boży pobudzany wiarą w to, że prowadzi go Duch Pański napełniający okrąg ziemi, stara się w wydarzeniach, potrzebach i pragnieniach, w których uczestniczy z resztą ludzi naszej doby, rozpoznać, jakie w nich mieszczą się prawdziwe znaki obecności lub zamysłów Bożych. Wiara bowiem rozjaśnia wszystko nowym światłem i ujawnia Boży zamysł odnośnie do pełnego powołania człowieka; dlatego kieruje ona umysł do rozwiązań w pełni ludzkich.

(Konstytucja Duszpasterska o Kościele, 11)

Zmartwychwstanie rozwiązaniem dramatu krzyża

«A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także nasza wiara (…) i aż dotąd pozostajecie w waszych grzechach» (1 Kor 15, 14. 17). Tymi mocnymi słowami z Pierwszego Listu do Koryntian św. Paweł daje do zrozumienia, jak wielkie znaczenie przypisuje on zmartwychwstaniu Jezusa. W tym bowiem wydarzeniu zawiera się rozwiązanie problemu, jakim jest dramat krzyża. Sam krzyż nie mógłby wyjaśnić wiary chrześcijańskiej. Co więcej, pozostałby tragedią, oznaką absurdalności istnienia. Istotą misterium paschalnego jest fakt, że Ukrzyżowany «zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem» (1 Kor 15, 4) — tak zaświadcza tradycja wczesnochrześcijańska.

(Benedykt XVI, Audiencja Generalna, 5 listopada 2008)