Siostra GABRIELA BORGARINO (część pierwsza)

S. GABRIELA BORGARINO, Siostra Miłosierdzia (1880 – 1949)

Boska Opatrzności Serca Jezusowego, wspomóż nas!”

Picture Borgarino

„Jestem tylko nędznym narzędziem, którego Jezus pragnie użyć. Pragnę jedynie kochać Go, służyć Mu i pomagać w ratowaniu dusz” (4.08.1932).

Gabriela Borgarino urodziła się w Boves, prowincja Cuneo w północnych Włoszech. Jej matka wychowywała dzieci w głębokiej wierze, bardziej poprzez własny przykład niż przez słowa; ojciec Gabrieli był bardzo pracowitym robotnikiem. „Chociaż byliśmy biedni, to kiedy moja matka upiekła chleb, wołała mnie i moją siostrę, dawała nam pierwszy, gorący jeszcze bochenek i mówiła: pierwszy chleb powinien być ofiarowany Panu – zanieście go ubogim, ale zróbcie to dyskretnie, ponieważ jałmużnę należy dawać w taki właśnie sposób.”

Teresa Borgarino (takie było jej imię chrzcielne) miała spokojne dzieciństwo. Do sakramentu bierzmowania przystąpiła w wieku około 7 lat, a do Pierwszej Komunii Świętej – gdy miała lat 9. Z jej własnych wspomnień wiemy, że otrzymała dar słyszenia wewnętrznego, pełnego miłości głosu Jezusa. Gdy po raz pierwszy przyjęła Jezusa w Komunii Świętej, usłyszała: „Będziesz zakonnicą”. I tak się rzeczywiście stało: w wieku 19 lat, pomimo sprzeciwu rodziców, wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Pod koniec marca 1900 roku rozpoczęła postulat we Wspólnocie przy szpitalu w Fossano, a po trzech miesiącach została przyjęta do Seminarium (nowicjatu) w Domu Prowincjalnym Sióstr Miłosierdzia w Turynie – San Salvario.

S. Gabriela promieniowała radością, chociaż cierpiała z powodu oderwania od bliskich, od rodzinnej wioski i prostego życia wiejskiej dziewczyny. Powierzonym sobie obowiązkom oddawała się z wielką determinacją: na modlitwie, podczas nauki i w pracy oczy miała zwrócone zawsze na Jezusa, aby przezwyciężyć wszystkie napotykane trudności.

W 1902 r. Teresa Borgarino ukończyła Seminarium i została posłana do Angera (Varese) do domu „Misericordia” nad jeziorem Maggiore, gdzie służyła jako kucharka. W krótkim czasie dała się poznać jako Siostra oddana Ubogim, pełna prostoty i uprzejmości. W 1906 r. przeniesiono S. Gabrielę na nową placówkę, również w charakterze kucharki, do domu starców „Rezzonico” w Lugano, we włoskojęzycznej części Szwajcarii. Głęboko w sercu S. Gabrieli kryło się przekonanie: „gdziekolwiek pośle mnie posłuszeństwo, odnajdę tam Jezusa, któremu mam służyć, i to mi wystarczy”.Dnia 2 lipca 1906 r., 26-letnia S. Borgarino złożyła po raz pierwszy Śluby ubóstwa, czystości, posłuszeństwa i służenia Ubogim. Z kolei w czerwcu 1919 r., jak to później wielokrotnie wyznała, otrzymała od Jezusa pouczenia, w jaki sposób czcić Jego Najświętsze Serce. Podczas Mszy św. w kościele „Madonetta” w Lugano, po przyjęciu Komunii św., na tle dużego białego materiału ujrzała Serce Jezusa otoczone czerwonymi i białymi różami oraz usłyszała zaproszenie Jezusa do odmówienia następującej krótkiej modlitwy: „O Jezu, mój słodki Skarbie, daj mi Twoje Serce”. S. Gabriela ofiarowała się Jezusowi dla wypełnienia misji, która została jej powierzona.