Program współpracy Rodziny Wincentyńskiej

vfcap

Program działań realizowanych w ramach współpracy Rodziny Wincentyńskiej (skrót ang. VFCAP) jest pierwszą tego typu inicjatywą, oferującą teoretyczne i praktyczne szkolenia w zakresie efektywnej współpracy poszczególnych członków Rodziny Wincentyńskiej.

W ramach Programu, w dniach 8-13 czerwca 2014 r., w Domu Macierzystym Zgromadzenia Misji w Paryżu zebrało się ponad 50 osób z 24 krajów. Program, który został opracowany przez Komisję Współpracy Rodziny Wincentyńskiej, odpowiada na potrzebę znalezienia nowych sposobów zaangażowania różnych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej i zachęca do wspólnych działań na płaszczyźnie międzynarodowej, regionalnej i lokalnej, na rzecz polepszenia warunków życia osób żyjących w ubóstwie. Celem programu jest nie tylko wzrost jego uczestników w duchowości wincentyńskiej oraz szkolenie w zakresie animacji grup, ale również umożliwienie nabycia wymiernego doświadczenia współpracy, która pokazuje, jak aktualny jest wincentyński charyzmat dzisiaj i w jaki sposób można go przenieść w nasze jutro.

Spotkanie pilotowe Programu VFCAP odbyło się w maju 2013 r. w Paryżu, a uczestniczyło w nim wówczas 36 osób, reprezentujących 14 gałęzi Rodziny Wincentyńskiej z 18 anglojęzycznych krajów. Uczestnicy spotkania przybyli z Ameryki Północnej, Europy, Azji, Afryki i Australii. Wśród reprezentowanych grup były: Zgromadzenie Misji, Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia, Siostry Miłosierdzia z USA (Sisters of Charity), Stowarzyszenie św. Wincentego, Wincentyńska Młodzież Maryjna, Świeccy Misjonarze Wincentyńscy (MISEVI), Uniwersytet St. John’s z Nowego Jorku, All Hallows Collegge z Irlandii oraz Międzynarodowe Stowarzyszenie Miłosierdzia (AIC).

trainingDoświadczenie nadzwyczajnego sukcesu programu pilotowego zaowocowało zorganizowaniem podobnego spotkania w czerwcu 2014 r. Szkolenie odbywało się tym razem w języku angielskim z tłumaczeniem na język hiszpański, francuski i portugalski. W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele różnych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej z Ameryki Północnej, Południowej i Środkowej, z Europy, Azji i Afryki. Wyzwaniem dla uczestników spotkania było przystosowanie Programu do własnej specyficznej kultury i języka, celem zastosowania go na poziomie regionalnym.

Griffin pilgrimagesOdpowiedzialny za przeprowadzenie szkolenia był zespół księży, sióstr i świeckich, pod przewodnictwem ks. Józefa Agostino CM, koordynatora Komisji Współpracy Rodziny Wincentyńskiej. W prace spotkania wprowadził uczestników ks. Patrick Griffin CM, przedstawiając głównych twórców wincentyńskiej tradycji i charyzmatu oraz ich osiągnięcia na polu współpracy. Następnie ks. Patrick poprowadził zorganizowaną pielgrzymkę do św. Łazarza oraz do kościoła św. Wawrzyńca, miejsc narodzin Zgromadzenia Misji i Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia.

Tygodniowe szkolenie zakończyło się w Clichy, ceremonią wręczenia świadectw, której przewodniczył O. Generał Gregory Gay CM.

Oto lista zadań i celów, jakie stawiają sobie uczestnicy programu VFCAP:

  • pogłębiać wincentyńskie korzenie i tradycję współpracy
  • doceniać coraz bardziej bogactwo naszych tradycji, przejawiające się w działalności wszystkich gałęzi Rodziny Wincentyńskiej
  • w pięciu charakterystycznych cnotach św. Wincentego dostrzegać sposób postępowania najodpowiedniejszy dla naszych relacji między sobą i z Ubogimi
  • uznać wartość wierności codziennej modlitwie, której owocem jest dostrzeganie Chrystusa w twarzach Ubogich
  • rozpoznawać i wykorzystywać osobiste dary i talenty, jak również talenty bliźnich
  • zrozumieć, że członkowie Rodziny Wincentyńskiej wybierają współpracę jako formę relacji wewnątrz Rodziny oraz poza nią, celem realizacji wspólnej wizji
  • zacząć rozwijać i ćwiczyć się w umiejętnościach niezbędnych do bycia skutecznymi współpracownikami w różnych dziedzinach służby
  • uświadomić sobie niezwykły potencjał międzynarodowej Rodziny Wincentyńskiej w niesieniu pomocy pojedynczym osobom i społecznościom dla wydostania ich z sytuacji ubóstwa
  • motywować i zapraszać innych do współpracy oraz tworzyć nowe możliwości dla zmiany systemowej
  • uznać, że współpraca i zmiana systemowa zakładają nieustanne nawracanie się
  • poprzez tworzenie planów działania (MAPs), angażować się w osobistą przemianę celem stawania się lepszymi współpracownikami
  • zastosować nabyte umiejętności do współczesnego doświadczenia współpracy z Rodziną Wincentyńską i ze społeczeństwem w ogólności; zadaniem uczestników programu nie jest „pracować więcej”, ale „pracować efektywniej” z Ubogimi i dla Ubogich.

(na podstawie artykułu na stronie St. John’s University)