Perspektywy Roku Życia Konsekrowanego i Rodzina Wincentyńska

(w ramach trzeciego z serii artykułów proponowanych od stycznia b.r., poniższe teksty do refleksji zaczerpnięto z III części Listu Papieża Franciszka do osób konsekrowanych z dnia 21.11.2014 r. oraz ze studium na temat Rodziny Wincentyńskiej, autorstwa S. Betty Ann McNeil SM)

“Listem tym, zwracam się nie tylko do osób konsekrowanych, ale także do ludzi świeckich, którzy dzielą z nimi ideały, ducha i misję. Niektóre instytuty zakonne mają długą tradycję w tym zakresie, inne mają doświadczenie nieco krótsze. Wokół każdej rodziny zakonnej, a także stowarzyszeń życia apostolskiego i instytutów świeckich jest bowiem obecna pewna większa rodzina, „rodzina charyzmatyczna”, która obejmuje kilka instytutów, które żyją tym samym charyzmatem, a zwłaszcza chrześcijan świeckich, którzy czują się powołani, właśnie w ich stanie świeckim, do udziału w tej rzeczywistości charyzmatycznej.” (z Listu Papieża Franciszka, III, 1)

Vin FamilyDo Rodziny Wincentyńskiej na całym świecie – według wyników badań przeprowadzonych przez Siostrę Miłosierdzia Betty Ann McNeil – należy kilkaset grup kobiet i mężczyzn, świeckich i duchownych, katolików i nie-katolików, stowarzyszeń i zgromadzeń założonych przez św. Wincentego lub zainspirowanych jego duchowością.

Główne gałęzie tej wielkiej rodziny to AIC (Międzynarodowe Stowarzyszenie Miłosierdzia), Zgromadzenie Misji i Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia, Konferencje św. Wincentego a Paulo założone przez bł. Fryderyka Ozanama i blisko związane z bł. Rozalią Rendu, Siostry Miłosierdzia św. Elżbiety Anny Seton (pierwszej amerykańskiej świętej) – wspólnota, która przyłączyła się później do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, Zakonnicy św. Wincentego a Paulo, Stowarzyszenie Cudownego Medalika, Wincentyńska Młodzież Maryjna (Dzieci Maryi) – stowarzyszenie założone na wyraźną prośbę Matki Bożej przekazaną św. Katarzynie Labouré, którego celem jest formacja dzieci i młodzieży w wierze i naśladowaniu Jezusa Ewangelizatora Ubogich, wreszcie najmłodsze „dziecko” Rodziny – Świeccy Misjonarze Wincentyńscy (MISEVI), Stowarzyszenie, które zapewnia wsparcie i koordynację pracy świeckich misjonarzy, stanowiąc jednocześnie zaplecze duchowe i materialne.

Każdego roku, przedstawiciele głównych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej organizują kilkudniowe spotkanie, by wspólnie modlić się, formować, poczynić plany odnośnie realizowanych wspólnie projektów. Wymieńmy niektóre z nich, związane ze Zmianą Systemową: projekt Ks. Pedro Opeki na Madagaskarze, Inicjatywa Wincentyńska w Haiti, Projekt Partnerski Rodziny Wincentyńskiej w Wielkiej Brytanii czy Projekt Jesus León Santos w Meksyku. Na całym świecie jest tych inicjatyw o wiele więcej, dużych i małych, podejmowanych w tym samym duchu niesienia miłości Chrystusa bliźniemu będącemu w potrzebie, zgodnie z zaleceniem św. Wincentego: „w trudzie naszych rąk i w pocie naszego czoła”.

Zachęcam również was, świeckich, by przeżywać ten Rok Życia Konsekrowanego jako taką łaskę, która może was uczynić bardziej świadomymi otrzymanego daru. Obchodźcie go z całą „rodziną”, by razem wzrastać i odpowiadać na wezwania Ducha Świętego w dzisiejszym społeczeństwie. W niektórych przypadkach, kiedy osoby konsekrowane z różnych instytutów będą spotykać się w tym roku między sobą, starajcie się być obecni także i wy, jako wyraz jednego daru Boga, aby zapoznać się z doświadczeniami innych rodzin charyzmatycznych, innych grup świeckich i wspierać się nawzajem.” (z Listu Papieża Franciszka, III, 1)

Co roku, w uroczystość św. Ludwiki de Marillac (15 marca) i uroczystość św. Wincentego a Paulo (27 września), a także przy innych podobnych okazjach, Rodzina Wincentyńska gromadzi się na wspólnej modlitwie i związanych z tym celebracjach.

„Zachęcam (…) wszystkie wspólnoty chrześcijańskie do przeżywania tego roku przede wszystkim, aby podziękować Panu i z wdzięcznością przypomnieć o otrzymanych darach, które nadal otrzymujemy za pośrednictwem świętości założycieli i założycielek oraz wierności własnemu charyzmatowi tak wielu osób konsekrowanych. Zachęcam was wszystkich do zgromadzenia się wokół osób konsekrowanych, by radować się z nimi, dzielić ich trudności, by współpracować z nimi, na tyle, na ile to możliwe, żeby kontynuować ich posługę i ich dzieło, które jest też dziełem całego Kościoła. Niech odczują miłość i serdeczność całego ludu chrześcijańskiego.” (z Listu Papieża Franciszka, III, 2)

„Przez ten list śmiem się również zwrócić do osób konsekrowanych i członków bractw oraz wspólnot należących do Kościołów innych tradycji niż katolicka.” (III, 3).

Ekumeniczne przesłanie służby w duchu Wincentyńskim zainspirowało przedstawicieli innych wyznań, jak np. Florence Nightingale (1820-1910) i Teodora Fliednera (1800-64). Nightingale uczyła się metod opieki nad żołnierzami w czasie wojny od Sióstr Miłosierdzia w Paryżu, zanim powołała do życia korpus pielęgniarek świeckich, zwany Anglikańskim Stowarzyszeniem Miłosierdzia. Z kolei Fliedner, Ewangelicki pastor protestancki, który podczas swoich podróży po Europie (zwłaszcza Holandii i Anglii) został poruszony przez dzieła miłosierdzia i zmysł organizacyjny Sióstr Miłosierdzia, założył w Niemczech w 1836 r. ruch świeckich diakonis.

Po swym nawróceniu na chrześcijaństwo, dzięki Cudownemu Medalikowi, Alfons Ratisbonne założył dwie wspólnoty w celu promowania porozumienia między chrześcijanami i Żydami: Siostry Matki Bożej z Syjonu (1843, Paryż) i Ojców Syjonu (1852, Paryż).

Ruch Oksfordzki w Wielkiej Brytanii był glebą, z której wyrastały instytuty zakonne należące do Komunii Anglikańskiej. Jeden z jej przywódców, ks. Edward Bouverie Pusey (1800- 1882), powiedział: „Newman i ja pomyśleliśmy (niezależnie od siebie), że dobrze byłoby mieć jakieś Soeurs de [la] Charité w Anglo-katolickim [Kościele].” Pusey otrzymał kopię Reguł Wspólnych Sióstr Miłosierdzia, z których korzystał podczas tworzenia reguł dla żeńskiego Anglikańskiego Bractwa Krzyża Świętego.

Slideshow_2015.02_(7)„Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego zaplanowała inicjatywy, mające umożliwić spotkanie osób należących do form życia konsekrowanego i braterskiego różnych Kościołów. Gorąco zachęcam do tych spotkań, aby wzrastało wzajemne poznanie, szacunek, wzajemna współpraca, tak aby ekumenizm życia konsekrowanego był pomocą na szerszej drodze ku jedności między wszystkimi Kościołami.” (z Listu Papieża Franciszka, III, 2)

„Pragnę, aby Rok Życia Konsekrowanego był okazją do oceny przebytej drogi, do uwrażliwienia w tej dziedzinie osób konsekrowanych, do zastanowienia się, jakie dalsze kroki podjąć ku wzajemnemu, coraz głębszemu poznaniu oraz współpracy w tylu wspólnych dziedzinach posługi życiu ludzkiemu. Podążanie razem jest zawsze ubogacające i może otworzyć nowe drogi dla relacji między narodami i kulturami, które w tym okresie zdają się być najeżone trudnościami.” (III, 4)

„Zawierzam ten Rok Życia Konsekrowanego Maryi Dziewicy, słuchającej i kontemplującej, pierwszej uczennicy swego umiłowanego Syna. Spoglądajmy na Nią, umiłowaną córkę Ojca, przyobleczoną we wszystkie dary łaski, jako niezrównany wzór pójścia z miłością za Bogiem i służenia innym.” (III, 5)