Doświadczenie duchowej formacji przy sercu św. Wincentego

(Propozycja celebracji wspólnotowej / refleksji osobistej)

Każdy miesiąc kwiecień wiąże się z dwiema ważnymi datami: rocznicą urodzin św. Wincentego (24 kwietnia) i wspomnieniem przeniesienia jego Relikwii (26 kwietnia). Z tej okazji, w trwającym Jubileuszowym Roku Charyzmatu Wincentyńskiego, przygotowałyśmy materiał mogący posłużyć przeprowadzeniu celebracji wspólnotowej lub refleksji osobistej na temat wydarzenia ściśle związanego z powyższymi wspomnieniami: objawienia Serca św. Wincentego, które miała św. Katarzyna Labouré.

Wydarzenie

W kwietniu 1830 r. Siostra Katarzyna bierze udział w oktawie obchodów Przeniesienia Relikwii św. Wincentego z paryskiej Katedry Notre-Dame do Kościoła Św. Łazarza.

Catherine_visionPo zakończeniu uroczystości, Siostra Katarzyna wraca wraz innymi Seminarzystkami z Saint Lazare do Kaplicy i modli się przed relikwiarzem świętego Wincentego. Jej rękopis ujawnia nam to wielkie przeżycie, jakie stało się jej udziałem:

„Doświadczałam – mówi Katarzyna – radosnej pociechy, widząc jego serce (serce świętego Wincentego) ponad małym relikwiarzem, zawierającym fragmenty jego doczesnych szczątków. Widziałam je trzy razy, przez trzy kolejne dni, za każdym razem nieco inaczej. Miało jasny kolor ciała, co oznajmiało pokój, wyciszenie, niewinność i zjednoczenie. Potem ujrzałam je w kolorze czerwieni ognia, który winien rozpalać miłość w sercach. Wydawało mi się, że całe Zgromadzenie powinno się odnowić, i w swoim rozwoju sięgnąć krańców ziemi. Potem ujrzałam je jako czerwono-czarne, a to napełniło moje serce smutkiem. Ogarniała mnie taka żałość, że tylko z trudem mogłam ją przezwyciężyć. Nie wiedziałam dlaczego i w jaki sposób smutek ten odnosił się do zmiany rządu. Głos wewnętrzny powiedział jej: «Serce świętego Wincentego jest pogrążone w wielkim bólu z powodu ogromu nieszczęść, jakie spadną na Francję»”.

W ostatnim dniu oktawy, ujrzała to samo serce w kolorze ciemnej, żywej czerwieni, a głos wewnętrzny powiedział: „Święty Wincenty jest nieco pocieszony. Uzyskał bowiem zapewnienie, że dzięki wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, pośród ogromu nieszczęścia, jego dwie rodziny nie ulegną zagładzie i że Bóg się tym posłuży dla ożywienia wiary”.

[chwila muzyki lub modlitewnej ciszy…]

Wyprowadzę ją na pustynię i przemówię do jej serca (Oz 2, 16)

W wizji, Katarzyna widzi serce św. Wincentego, które jest miejscem najgłębszego bytu osoby całkowicie oddanej Chrystusowi i Ubogim. Poprzez te trzy wizje, Ksiądz Wincenty proponuje jasny plan formacji: Moje córki, wy wszystkie powinnyście być dobrymi chrześcijankami. Wprowadza Katarzynę w samą istotę chrześcijańskiego objawienia Boga, który jest Miłością ( J 4, 8), który objawia pełnię swej czułości dla człowieczeństwa umiłowanego Syna, oddającego życie dla zbawienia świata. Z kolei Syn powierzy swoim uczniom największe przykazanie miłości Boga i bliźniego.

[odpowiednia pieśń, np. o Chrzcie św. lub Przykazaniu Miłości…]

Siostry stawiają sobie za cel naśladowanie Chrystusa ukazanego przez Założycieli (por. K. 8a)

W wizji serca białego koloru, które oznacza Pokój, jaki daje Bóg, św. Wincenty objawia Katarzynie konieczność przyjęcia Jezusa, Księcia Pokoju, by móc nieść pokój Ubogim. Jest to przypomnienie konieczności słuchania i odpowiadania na wołanie Ubogich, by pokój zapanował na ziemi. W swoim przesłaniu na Światowy Dzień Pokoju 1993, papież Jan Paweł II mówi: Jeśli chcesz pokoju, wyjdź do Ubogich. Św. Wincenty wzywa Katarzynę by przyjęła dar pokoju i by wraz z Ubogimi budowała bardziej sprawiedliwe i braterskie społeczeństwo.

Módlmy się:

[można odmówić wspólnie] Niech nas wypełni pokój,
Abyśmy ufali Bogu, wierząc, że jesteśmy dokładnie tam, gdzie mamy być,
Abyśmy nigdy nie zwątpili w wielkie możliwości, które daje nam wiara, a zwłaszcza powołanie do bycia członkami Rodziny Wincentyńskiej.
Abyśmy dobrze używali otrzymanych darów i pasji miłości, która została w nas wlana…
Prosimy Cię o to, Boże, w imię Twojego Syna Jezusa.

[chwila muzyki lub modlitewnej ciszy…]

Jedna i ta sama miłość ożywia i kieruje ich kontemplacją i służbą(K. 7b)

vincents_heartW czasie drugiej wizji serca o kolorze „ogniście czerwonym” św. Wincenty ukazuje Katarzynie płomień swojej miłości do Chrystusa i gorącej miłości ogarniającej wszystkich Ubogich. Chce jej przekazać podwójną pasję polegająca na tym, by: pozwolić się ogarnąć płomieniom boskiego ognia, dla szerzenia sprawiedliwości aż po krańce ziemi oraz by przekazywać ogień miłości Ubogim; wszystkim Ubogim, prawdziwie Ubogim i wszędzie. Miłość Boga przekształca i dynamizuje nasze życie. W tym porywie miłości, Katarzyna zaczyna rozumieć, że Zgromadzenie powinno się odnowić, wrócić do swych korzeni, do swojej najgłębszej tożsamości, by móc zapalać ogień miłości na całym świecie.

Módlmy się:

[można odmówić wspólnie] Boski Zbawicielu, przemień mnie w Siebie. Niech moje ręce będą Twoimi. Niech mój język należy do Ciebie. Proszę Cię o tę łaskę, aby każda zdolność mojego ciała służyła jedynie Twojej chwale. Przede wszystkim przemień moją duszę, aby wszystkie jej zdolności, pamięć, wola i uczucia były Twoje. Proszę Cię, abyś zniszczył we mnie wszystko, co nie pochodzi od Ciebie. Spraw, bym żył tylko w Tobie, przez Ciebie i dla Ciebie, abym mógł powtórzyć za św. Pawłem: „Żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus”. Amen.

[chwila muzyki lub modlitewnej ciszy…]

Siostry Miłosierdzia uczą się, że nie istnieje nędza, która byłaby im obca (K. 11a)

Kolor czerwono-czarny może oznaczać nieszczęścia i cierpienia. Katarzynie przypomina ono nieszczęścia Ubogich, którym współczuje serce św. Wincentego: Wasze cierpienie jest moim cierpieniem. Św. Wincenty wzywa Katarzynę, by rozwijała głębokie zrozumienie i współczucie dla tych, którzy cierpią, by bardziej łączyła się z doświadczaną ludzkością.

Módlmy się:

[można odmówić wspólnie] Panie Boże, Miłosierny Ojcze, który napełniłeś św. Wincentego wielką troską o ewangelizację Ubogich, wlej swego Ducha Świętego w serca jego naśladowców, abyśmy słysząc krzyk Twoich dzieci, opuszczonych przez wszystkich, pobiegli im na pomoc , „jak ktoś, kto biegnie do pożaru”. Rozpal w nas płomień charyzmatu, ten sam płomień, który ożywia nasze misyjne życie od 400 lat. Prosimy o to w imię Twojego Syna, Jezusa Chrystusa, naszego Pana, „Ewangelizatora Ubogich”. Amen.

[chwila muzyki lub modlitewnej ciszy…]

Łatwo możemy sobie wyobrazić uczucia wiary, miłości i dziękczynienia, których Katarzyna doświadczała w tych chwilach. Jednakże jej zachowanie jest pełne dyskrecji i powściągliwości. Katarzyna nie ucieka od codzienności, ale wzmacnia się jej wiara i miłość. Przyjmuje instrukcje siostry Dyrektorki Seminarium, która w każdym dniu wyjaśnia jeden z aspektów powołania służebnic Ubogich. Coraz lepiej rozumie, że posługa Miłosierdzia wymaga głębokiego życia wewnętrznego: jedną z rzeczy, do której powinniście się najbardziej przykładać jest wewnętrzna rozmowa z Panem ( XI, 342-348). Bądźmy ludźmi życia wewnętrznego, by Jezus królował w nas ( XII, 131). Trzeba się starać o życie wewnętrzne, jeśli go brakuje, wtedy brak wszystkiego ( XII, 131).

[pieśń na zakończenie]

Teksty zaczerpnięto z artykułów: Obchody 175 rocznicy Objawień z 1830 roku, S. Claire Herrmann (Echa Zgromadzenia 2005, nr 2); Święta Katarzyna, pasja dla Boga i Ubogich, S. Anne Prevost (Echa Zgromadzenia 2006, nr 2)