Najświętsza MARYJA PANNA, JEDYNA MATKA ŚW. LUDWIKI DE MARILLAC

(Propozycja celebracji wspólnotowej / refleksji osobistej)

Najprawdopodobniej św. Ludwika nie znała swej matki, ale zawsze była wpatrzona w Dziewicę Maryję, Matkę Bożą. W swoich pismach często mówi o Maryi. Przyzywa Ją w najróżniejszych okolicznościach, obiera za wzór, który proponuje swoim Córkom. Poświęca Jej Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia. A nawet na malowanych przez siebie obrazach, w swej wyobraźni i sztuce daje miejsce Maryi.

W swoich modlitwach ma zwyczaj wzywać wstawiennictwa Dziewicy Maryi: „Panie udziel mi tej łaski przez miłość do Najświętszej Dziewicy”. Ludwika zawierza Najświętszej Maryi Pannie, tych, których najbardziej kocha: swojego syna i Zgromadzenie.

Po śmierci męża, Antoniego Le Gras, Ludwika napisała modlitwę ofiarowania się Dziewicy Maryi, oddając siebie i swojego syna pod Jej opiekę:

„Najświętsza Dziewico, proszę Cię, weź mojego syna i mnie pod Twoją opiekę i niech Ci miły będzie mój wybór Twojej opieki. Przyjmij moje prośby i moje modlitwy razem z moim sercem, które Ci całkowicie powierzam, by wielbić Boga za wybór Ciebie na Matkę Swego Syna”.

Módlmy się

Oddajmy się pod opiekę Najświętszej Dziewicy, powierzając Jej nasze serca, aby wychwalały Boga za wybór, jaki Jego dobroć uczyniła Maryi.

(Muzyka)

W swoim Regulaminie życia w świecie, Ludwika zamieszcza kilka praktyk, ćwiczeń duchowych, by uczcić Dziewicę Maryję. W opracowanym przez siebie katechizmie wyjaśnia i zaleca Ave Maria i odmawianie różańca. Układa mały różaniec, ale św. Wincenty prawdopodobnie na to nie zezwolił. Ta maryjna pobożność Ludwiki znajduje swój ślad w modlitwie różańcowej odmawianej przez Siostry Miłosierdzia, gdy między dziesiątkami odmawiają: Najświętsza Dziewico, wierzę i wyznaję Twoje Niepokalane Poczęcie. Wejrzyj na mnie i przez twą dziewiczą czystość i godność Matki Bożej wyjednaj mi u Twego Syna pokorę, miłość, czystość serca, ciała i umysłu, łaskę wytrwania w moim powołaniu, dar modlitwy, święte życie i śmierć szczęśliwą. Amen.

Módlmy się

Panie, udziel nam za wstawiennictwem Maryi: pokory, miłości, wielkiej czystości serca, ciała i ducha, wytrwania w naszym powołaniu, daru modlitwy, świętego życia i dobrej śmierci.

(Muzyka)

Ludwika pragnęła, by Zgromadzenie było poświęcone Maryi i uważało Ją zawsze za swą Jedyną Matkę.

Przy różnych okazjach, św. Ludwika mówi o Najświętszej Dziewicy jako o Jedynej Matce:

 „… jeszcze bardziej czcić Najświętszą Dziewicę i odnowić naszą zależność od Niej całego Zgromadzenia, jako Jej słabe córki i uważać ją także jako naszą bardzo godną i jedyną Matkę…”.

„Najświętsza Dziewica nasza Jedyna i prawdziwa Matka”.

 „… jako prawdziwa Siostra Miłosierdzia, będziesz odbierała wszystko, co zostanie Ci powiedziane przez tę, na którą patrzysz na ziemi, aby wyobrażać sobie Tę, która jest w Niebie…”

Focus On 2017.05 - 1Także w swoich ostatnich słowach skierowanych do Sióstr, które znajdujemy w jej Testamencie, nalega: „Proście Najświętszą Dziewicę, aby była waszą Jedyną Matką”. Jest to ostateczne podsumowanie, uroczyste świadectwo życia wdzięcznością dla Matki Bożej, jej jedynej Matki.

Módlmy się

Matko Chrystusa, Jedyna Matko Zgromadzenia, przez Twoje potężne wstawiennictwo udziel nam łaski pochodzącej od Twojego Syna, abyśmy były wierne Ewangelicznemu Dziedzictwu Świętych Założycieli.

(Muzyka)

 Korespondencja ze św. Wincentym i Pisma św. Ludwiki dobrze odzwierciedlają jej pragnienia i przekonania. Św. Ludwika prosi św. Wincentego o pozwolenie odbycia pielgrzymki do Chartres:

„Proszę najpokorniej o pozwolenie odbycia podróży do Chartres, mój najczcigodniejszy Ojcze, podczas twojej nieobecności, celem polecenia Najświętszej Pannie wszystkich naszych potrzeb i spraw, które Księdzu przedstawiłam. Oświadczam Księdzu wobec Boga, że wymaga tego dobro naszego maluczkiego Zgromadzenia”.

Focus On 2017.05 - 2O pielgrzymce do Chartres pisze do św. Wincentego w słowach: „W poniedziałek (17 października 1644 r.), w dniu poświęcenia kościoła w Chartres, ofiarowałam Bogu pełną zgodę na plany Jego Opatrzności odnośnie do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, które całkowicie Mu poświęciłam. Prosiłam Go, by raczej go zniszczył, niż gdyby miało istnieć wbrew Jego Świętej Woli. Przez pośrednictwo Najświętszej Dziewicy, Matki i Strażniczki Zgromadzenia prosiłam dla niego o czystość, jakiej potrzebuje. Widząc jak w Najświętszej Dziewicy spełniła się obietnica Boga dla ludzi i widząc w spełnieniu Tajemnicy Wcielenia wypełnienie Ślubu Najświętszej Panny, prosiłam Ją o taką wierność dla Zgromadzenia przez zasługi Krwi Syna Bożego i Jej oraz aby Ona była silną i słodką więzią serc wszystkich Sióstr, dla uczczenia jedności trzech Osób Boskich. Osobiście złożyłam w ręce Najświętszej Dziewicy postanowienie, które muszę podjąć…”.

Módlmy się

Za wstawiennictwem Maryi, Matki Jezusa i naszej Matki, prosimy Cię, Boże, o łaskę życia w otwartości i posłuszeństwie Twojej woli. Obyśmy każdego dnia byli świadkami Twojej Miłości, ożywieni żarliwą Miłością Serca Twojego Syna, napełnieni ogniem i mocą Ducha Świętego.

(Muzyka)

Św. Ludwika prosi św. Wincentego, aby Zgromadzenie zostało poświęcone Maryi i obrało Ją za swą Jedyną Matkę: „Najczcigodniejszy Ojcze, nie miałam odwagi przedstawić Waszej Miłości w imieniu całego Zgromadzenia Sióstr, że uważałybyśmy się za bardzo szczęśliwe, gdybyś Ojcze, zechciał nas jutro oddać na Świętym Ołtarzu pod opiekę Najświętszej Dziewicy, ani też by błagać Cię o otrzymanie łaski, byśmy zawsze mogły uważać Ją za Jedyną Matkę, gdyż aż do tej pory Jej Syn nie pozwolił, aby choć jedna przywłaszczyła sobie to miano. Przez miłość Boga proszę o tę aprobatę oraz o uczynienie za nas tego, co powinnyśmy uczynić i co uczynimy, jeśli Wasza Miłość przyjmie tę prośbę i pouczy nas, jak to uczynić”.

W konferencji z 8 grudnia 1658 r., św. Wincenty modli się:

„Ponieważ pod sztandarem Twej opieki powstało Zgromadzenie Miłosierdzia, jeśli aż dotąd nazywaliśmy Cię naszą Matką, błagamy Cię obecnie, byś przyjęła ofiarę, jaką Ci czynimy z tego Zgromadzenia, w ogólności i z każdej poszczególnie. A ponieważ pozwalasz nam nazywać Cię naszą Matką, a jesteś Matką Miłosierdzia, za pośrednictwem której przychodzi wszelkie miłosierdzie, Ty, któraś uzyskała u Boga, jak należy wierzyć, ustanowienie tego Zgromadzenia, bądź łaskawa, przyjąć je pod Swą opiekę”.

(Muzyka)

12 marca, Panna le Gras prosi o udzielenie jej Komunii Świętej. Gorliwie i z radością przygotowuje się na jej przyjęcie następnego dnia. Sakramentu udziela jej Proboszcz od św. Wawrzyńca, który prosi także, aby pobłogosławiła swoje Córki.

Wówczas Panna Le Gras wypowiada słowa, które pozostawia jako swój Testament i wyrażenie ostatniej woli:

„Moje drogie Siostry, nieustannie proszę Boga, by wam błogosławił. Proszę Go, aby udzielił wam łaski wytrwania w powołaniu, abyście mogły Mu służyć w sposób, jakiego od was oczekuje. Miejcie wielkie staranie o Ubogich, a przede wszystkim żyjcie w wielkim zjednoczeniu i serdeczności, kochając się wzajemnie, aby naśladować zjednoczenie i życie Naszego Pana. Proście Najświętszą Pannę, aby była waszą Jedyną Matką”.

Zakończenie

W ten sposób 15 marca 1660 r., nie tyle jest dniem śmierci św. Ludwiki, co dniem objawienia się pełni jej życia. Jej pierwszy biograf opowiada o nadzwyczajnym zjawisku, które miało miejsce przy jej grobie w parafii św. Wawrzyńca:

Focus On 2017.05 - 3 „Wydobywa się od czasu do czasu z jej grobu, jakby para, miła woń podobna do zapachu fiołków i lilii, co wiele osób zaświadczyć może. A co dziwniejsze, że Córki Miłosierdzia, które przychodzą modlić się na jej grobie, wracają czasami tak przeniknięte tym zapachem, że go aż do chorych Sióstr na infirmerię przynoszą. Ja sam wiele razy tego doświadczyłem, co mogę zapewnić, jeżeli moje świadectwo może mieć tu jakieś znaczenie. I mogę powiedzieć, że po podjęciu wszelkiej ostrożności i zbadaniu, czy nie jest to skutkiem jakiejś przyczyny naturalnej, żadnej nie mogłem znaleźć, której by to można przypisać”.

Następnie Mikołaj Gobillon zaprasza do zrozumienia znaczenia i owoców tego zjawiska:

Focus On 2017.05 - 4„Lecz jakiejkolwiek natury jest ów zapach, który się z grobu tej sługi ubogich czuć daje, z wielkich przykładów jej życia jeszcze inna, duchowa i najcenniejsza woń się rozchodzi, która jest cudownym dziełem łaski i najchwalebniejszym znakiem jej świątobliwości; a tą jest owa woń prawdziwa, która przenika serca jej córek, a która ma dla nich powab tak miły i nieprzeparty, że do naśladowania jej pociąga. Ta to woń przenika całe parafie i pasterzy, pobudzając ich do miłości i troski o ubogich. A wreszcie jest to woń, która się nie tylko rozeszła na ziemi w Kościele Bożym, ale wzniosła się aż do Tronu Najwyższego, którą On przyjął jako miłą sobie ofiarę”.

Zapach fiołków i irysów trwa i rozprzestrzenia się wśród Sióstr Miłosierdzia. Św. Ludwika organizowała formację integralną dla wszystkich przybywających do Zgromadzenia. Pomagała im rozeznać prawdziwość powołania: oddać się całkowicie Bogu i służyć Ubogim. Pobudzała ich do życia modlitwy. Podtrzymywała ich oddanie się Bogu, gdy napotykały trudności w służbie Ubogim. Tworzyła dobry klimat między Siostrami. W sposób zdecydowany zabiegała, by Zgromadzenie miało odpowiednie ramy prawne, prosząc, by podlegało Przełożonemu Generalnemu Zgromadzenia Misji. A przede wszystkim wpajała swoim Córkom prawdziwego ducha miłosierdzia, nalegając na jakość służenia Ubogim.

(Muzyka)

Posłuchajmy, co św. Wincenty powiedział o św. Ludwice:

Focus On 2017.05-6 „Tak, jest to obraz, jaki posiadamy, i na który powinnyście spoglądać jako na pierwowzór, który powinien was ożywiać do czynienia tego samego, … by wam przypominał we wszystkim, jak ona w swoim postępowaniu starała się wszystkie swoje czynności dostosować do czynności Pana Naszego. Czyniła to, co powiedział św. Paweł: „To już nie ja żyję, to Jezus żyje we mnie”. W ten sposób starała się upodobnić do Swego Mistrza przez naśladowanie Jego cnót… Patrzcie, jaki to obraz! I jak powinnyście z niego korzystać, moje drogie Siostry? Znaczy to, by starać się kształtować wasze życie na wzór jej życia. Piękny obraz, o mój Boże: ta pokora, wiara, roztropność, ten dobry sąd i ustawiczne staranie, by przystosować swe czynności do czynności Pana Naszego!”

Zaproszenie Księdza Wincentego jest wciąż aktualne: „Pozostaje nam teraz ten obraz odwzorować”.

(teksty zaczerpnięto z konferencji Ks. Corpus Delgado CM, Echa Zgromadzenia 2014 nr 6 – Święta Ludwika: „Nieustannie proszę Boga, by wam błogosławił.”)