Spotkanie formacyjne Duszpasterstwa Penitencjarnego w Alcala de Henares

[Prowincja Madryt – Święta Ludwika] Dnia 15 czerwca miało miejsce spotkanie Duszpasterstwa Więziennego w Madrycie I – II i VII, aby kontynuować dalszą formację, dzielić się, oceniać, projektować i wyznaczyć drogę na przyszłość. Nie możemy zadawalać się tym, do czego „już doszliśmy”. Nasza posługa musi być wysokiej jakości i stawać się bardziej ludzka. Chociaż zajmowaliśmy się już formacją, stwierdziliśmy , że „duchowe towarzyszenie” oparte na Ewangelii (Łk 24,32-25) musi być ponownie podjęte. Światło otrzymane przez uczniów z Emaus, ten żar, czy nie płonął także w naszych sercach? Uczniowie „wybrali się i wrócili do Jerozolimy”.

Po refleksji Enrique Climent, jezuickiego kapłana, w każdym z nas pojawiło się wiele pytań. Powiedział, że słuchanie jest fundamentem. Jest tym, od czego wszystko się zaczyna. Musi mieć miejsce najpierw ludzkie spotkanie; duchowe nie jest czymś przodującym ani też nie jest dodatkiem. Jeśli jest spotkanie ludzkie, jest również spotkanie duchowe.

Towarzyszenie porównać możemy do ścieżki: idę z kimś, kto mnie potrzebuje, z kimś, kto cierpi. To kontemplowanie Jezusa leczącego i łagodzącego cierpienie tak wielu ludzi, których spotkał na swojej drodze. Na Jego wzór musimy umieć znaleźć swoje miejsce, bez wywyższania, bez forsowania sytuacji, dostosowując się do rytmu każdej osoby wyznaczonym nie przeze mnie, ale przez osobę, której się towarzyszy. Musimy zachęcać w chwilach zniechęcenia, ponieważ droga jest trudna, bolesna, a ludzkie procesy przemiany są powolne. Są tym bardziej skomplikowane,  kiedy trzeba pokonać konflikty osobiste, rodzinne i społeczne lub gdy chodzi o bardzo długie historie zawierające głębokie rany.

Jesteśmy wezwani do wytrwałego kroczenia z osobą, której towarzyszymy dopóty dopóki nasza obecność pomaga, a nasze zaangażowanie zakłada bycie „adwokatami” dla tych, którzy cierpią niesprawiedliwość. Nie możemy popadać w grzech obojętności, globalny grzech naszego społeczeństwa.

Poranek minął bardzo szybko. Po przerwie każdy zespół więzienny podczas spotkania dokonał oceny pracy ostatniego roku, dzieląc się wszystkim, co wydarzyło się w ramach każdego działania, warsztatów, kursów, przeżywanych uroczystości.

Skorzystaliśmy również z okazji, aby pomyśleć o następnych dwóch latach, ponieważ lokalne rady społeczne zażądały już odnowienia programów. Musimy zadecydować, co z dotychczasowych wysiłków  możemy utrzymać lub co należy zmienić; w jakich obszarach musimy być obecni. Bez wątpienia wszyscy zgadzamy się co do tej samej opcji: ci, którzy nie mają możliwości uczestniczenia w takich ja inicjatywach, mogą podjąć działania podobne. Zachętą niech będą słowa Papieża Franciszka:

„Ubodzy są także uprzywilejowanymi nauczycielami naszej wiedzy o Bogu: ich kruchość i prostota ujawniają nasz egoizm, naszą fałszywą pewność, nasze pretensje do samowystarczalności a oni prowadzą nas do doświadczenia bliskości i czułości Boga, aby otrzymać w naszym życiu Jego miłość, miłosierdzie Ojca, który z dyskrecją i cierpliwym zaufaniem troszczy się o nas wszystkich” (por. Papież Franciszek – Astalli Center of Rome).

Zawsze jest wspaniałym doświadczeniem spotkanie, radość niesienia nadziei, marzeń i pragnień w służbie, która wzbogaca i przemienia.

S. Maria de Cortes Astasio Lara SM
Krajowy Koordynator do Spraw Społecznych

Views: 248