Święta Katarzyna Labouré

Katarzyna Labouré była bardzo zwyczajną kobieta, świętą bliską każdemu z nas. Jej życie było jednocześnie nadzwyczaj proste i nadzwyczaj godne uwagi. Odznaczała się prawdziwą pasją do Boga, Najświętszej Panny, św. Wincentego i Ubogich. Miała osobowość wyjątkowo bogatą w swej prostocie i pokorze.

 

1806, 2 maja narodziny w Fain-les-Moutiers
1815 śmierć matki
1830, 21 kwietnia przyjęcie do Seminarium (nowicjatu) Sióstr Miłosierdzia w Paryżu
1830, 18 lipca, główne objawienia Matki Bożej
 i 27 listopada
1831 początki służby w Przytułku w Enghien (Paryż)
1876, 31 grudnia śmierć
1933 przeniesienie nienaruszonego ciała do Kaplicy Domu Macierzystego
1933, 22 maja beatyfikacja
1947, 27 lipca kanonizacja za pontyfikatu Piusa XII
28 listopada wspomnienie liturgiczne

Katarzyna była wiejską dziewczyną z Burgundii, ósmą wśród dziesięciorga rodzeństwa. Osierocona w wieku 9 lat, za matkę obrała sobie Maryję, Matkę Niebieską. Ten dziecięcy akt wiary stał się fundamentalnym wydarzeniem w jej uprzywilejowanej relacji z „Niebem”.

Dnia 25 stycznia 1818 r. Katarzyna przyjęła po raz pierwszy Komunię św. w kościele w  Moutiers-Saint-Jean i przeobraziła się w „mistyczkę”, jak zauważyła jej młodsza siostra Tonina. 12-letnia Katarzyna była największą współpracownicą ojca w pracy w gospodarstwie. Była niestrudzona w obowiązkach, które na nią spadły, co wzmocniło jej temperament i odporność na zmęczenie. Każdego dnia poświęcała wiele czasu na modlitwę. Tak planowała czas, że codziennie, jeszcze przed rozpoczęciem pracy, uczestniczyła we Mszy św. w  Moutiers-Saint-Jean. Mając 13 lat była na równi „osobą kontemplacji” jak i „panią domu”.

W wieku ok. 15-16 lat miała przedziwny sen, jeden z tych snów, które Ewangelia nazywa proroczymi, których znaczenie staje się jaśniejsze dopiero z biegiem czasu. Katarzynę odwiedził św. Wincenty a Paulo, który zaprosił ją do pójścia za sobą.

Gdy miała 18 lat oznajmiła ojcu o pragnieniu wstąpienia do Sióstr Miłosierdzia. Ten odmówił i z nadzieją zmiany planów córki wysłał ją do Paryża, do pomocy w kuchni i restauracji prowadzonej przez jej brata. Dopiero po czterech latach ojciec ostatecznie przystał na prośbę Katarzyny, zezwalając na pójście za głosem powołania.

W kwietniu 1830 r. Katarzyna została przyjęta do Seminarium w Domu Macierzystym przy ul. du Bac w Paryżu. Miała ona wielkie nabożeństwo do św. Wincentego, a z modlitwy czerpała siłę, cierpliwość i światło. Radosna i uśmiechnięta, Katarzyna skupiła całą swoją uwagę na drugim człowieku i na skuteczności w codziennej służbie.

Na początku pobytu w Seminarium S. Katarzyna miała wizje bardzo osobiste (serca św. Wincentego oraz Jezusa w Eucharystii), aby następnie otrzymać dwa objawienia maryjne – z 18 lipca i 27 listopada 1830 r. – stanowiące przesłanie o charakterze ewangelizacyjnym dla całego Kościoła i świata. Te dwa ostanie były ściśle ze sobą związane: pierwsze było przygotowaniem drugiego, mającego niezwykle doniosłe znaczenie, gdyż Maryja przekazała wówczas światu Medalik. Za pomocą tego znaku objawiła tajemnicę swego Niepokalanego Poczęcia, a przez symbole na rewersie Medalika ukazała swój ścisły związek z tajemnicą Wcielenia i Odkupienia.

Dla S. Katarzyny Bóg nie był ideą lecz obecnością: Jezusem, Bogiem wcielonym, który zamieszkał wśród ludzi, wśród Ubogich. Pod koniec stycznia 1831 r. została posłana do służby starcom w przytułku Enghien, a także Ubogim z dzielnicy, nieszczęśliwym, smutnym, zepchniętym na margines… W przeciągu 46 lat niestrudzonej służby S. Katarzyna była dla nich wszystkich przystanią pokoju, opiekując się osobami starszymi z niezwykłą dobrocią i uprzedzającą grzecznością, zwłaszcza wobec najbardziej nieprzyjemnych. Jednakową troską otaczała chorych oraz tych, którym towarzyszyła w ich agonii. W każdym rozpoznawała oblicze Chrystusa. Była „wizjonerką”, ale przede wszystkim była „wierzącą”, czego heroiczne dowody dawała w niespodziewanych i trudnych sytuacjach, zwłaszcza podczas Komuny Paryskiej: wszystko dla Boga.

S. Katarzyna zmarła 31 grudnia 1876 r. W pierwszych dniach następnego roku została pochowana w grobowcu pod domem w Reuilly. W 1933 r., w roku beatyfikacji, jej ciało zostało przeniesione do kaplicy przy ul. du Bac i złożone pod ołtarzem Matki Bożej z Globem. Siedemdziesiąt lat po śmierci Kościół ogłosił ją świętą.

Św. Katarzyna jawi się jako pierwszy świadek nowego rodzaju świętości, bez ludzkiej chwały i triumfu, którą Duch Święty zaczął wzbudzać we współczesnych nam czasach.

Zapraszamy na stronę internetową: Dom św. Katarzyny Labouré w Fain-les-Moutiers