Błogosławiony Marek Antoni Durando

Ks. Durando, jako kapłan Zgromadzenia Misji, żył w pełni swoim wincentyńskim powołaniem. Podobnie jak św. Wincenty pozwolił Duchowi Świętemu, by go uświęcał. Będąc Dyrektorem Sióstr Miłosierdzia podejmował śmiałe I odważne – jak na swoje czasy – inicjatywy: posłał Siostry, by opatrywały rannych w Wojnie Krymskiej, założył Zgromadzenie oddające się posłudze chorym w ich domach – Siostry z Nazaretu.

1801, 22 maja narodziny w Mondovì (Piemont, Włochy)
1817 wstąpienie do Zgromadzenia Misji
1824, 12 czerwca święcenia kapłańskie
1831 Dyrektor Prowincjalny Sióstr Miłosierdzia
1837 Wizytator Turyńskiej Prowincji Zgromadzenia Misji (do 1880 r.)
1865, 21 listopada założenie Zgromadzenia Męki Jezusa z Nazaretu
1880, 10 grudnia śmierć
2001 beatyfikowany przez Jana Pawła II
10 grudnia dzień wspomnienia liturgicznego

Marcantonio (Marek Antoni) Durando urodził się w 1801 r. w Mondovì (Piemont) w znakomitej rodzinie. Dzieci wychowywała w wierze chrześcijańskiej pobożna matka, podczas, gdy ojciec był liberałem i agnostykiem.

Mając 15 lat Marek Antoni zapragnął nieść Ewangelię w najdalsze zakątki świata. Wstąpił do Zgromadzenia Misji i w wieku 18 lat złożył śluby wieczyste, a w 1824 r. został wyświęcony na kapłana. Pierwsze pięć lat kapłaństwa spędził w Casale, a następnie udał się do Turynu, który był jego domem już do końca życia. Myślał o wyjeździe na misje do Chin, lecz na przeszkodzie stanęło wątłe zdrowie jego matki. Swój zapał ukierunkował więc na Misje Ludowe. Głosił prawdę o Bożym Miłosierdziu, zachęcając wiernych do spowiedzi. Misje te nie ograniczały się jednak tylko do głoszenia kazań, gdyż napotykając sytuacje ubóstwa Ks. Durando interweniował – podobnie jak św. Wincenty – bardzo konkretnie, mając poparcie Wspólnoty. Wspierał również i promował Dzieło Rozkrzewiania Wiary. Przeciwstawiając się zarówno skrajnej pobłażliwości, jak i rygorystycznym poglądom jansenizmu, mówił o Bogu, który jest miłosierny, co owocowało licznymi nawróceniami.

Ks. Durando nalegał na potrzebę sprowadzenia do Włoch Sióstr Miłosierdzia. Chciał, aby przybyły do Piemontu i gdy tak się stało w 1833 r., zostały przywitane przez samego króla Karola Alberta. Powierzono im odpowiedzialność za kilka szpitali wojskowych i cywilnych.  Do roku 1837 przybyło tak wiele nowych powołań, że król oddał do dyspozycji Zgromadzenia klasztor San Salvario w Turynie. Wraz ze wzrostem liczby Sióstr Ks. Durando zapoczątkował działalność sieci centrów charytatywnych w Turynie, zwanych „Misericordie”. Siostry w towarzystwie Pań Miłosierdzia udawały się do domów Ubogich chorych. Wokół centrów powstawały także inne dzieła: pierwsze ochronki dla dzieci oraz warsztaty dla dziewcząt i sierot.

W 1853 r. Ks. Durando odważył się posłać Siostry na front Wojny Krymskiej dla opieki pielęgniarskiej nad rannymi. W tym samym czasie wśród młodzieży rozwinął działalność Stowarzyszenia Cudownego Medalika.

Niezbadane są plany Boże. Dnia 21 listopada 1865 r., w Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, Ks. Durando powierzył Luigii Borgiotti (obecnie Służebnicy Bożej), pierwsze postulantki nowego Zgromadzenia Męki Jezusa z Nazaretu. Były to młode kobiety, które pragnęły poświęcić swoje życie Bogu, lecz nie mogły sprostać kanonicznym wymogom przyjęcia do wspólnoty zakonnej.

Ks. Marek Antoni Durando zmarł 10 grudnia 1880 r., w wieku 79 lat.