s. Maria Blasigni

Hołd dla s. Marii Blasigni

przykład świętości Siostry Miłosierdzia
z Prowincji Belo Horizonte – Brazylia

W szerszej koncepcji świętości za „świętego” uważamy za osobę, która świadczy o Chrystusie swoim sposobem życia, miłości i służby.

Emma Geosepha Blasigni, siostra Maria, urodziła się w Três Barras 28 lutego 1904 roku. Jej ojcem był Austriak Adão Blasigni,a matką Włoszka Ernestry Blasigni. Emma miała trudne życie. Rodzina była bardzo biedna, a ona sama była słabym i chorym dzieckiem. Podczas wykonywania obowiązków domowych pielęgnowała w sobie marzenie o całkowitym poświęceniu życia Bogu oraz jej braciom i siostrom.

Mały wzrost Emmy, szczupła i krucha budowa ciała stanowiły pewną przeszkodę w przyjęciu do życia konsekrowanego. Niemniej jednak 17 lutego 1928 roku Emma stała się członkinią Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo rozpoczynając formację w Seminarium, gdzie otrzymała proste imię: Siostra Maria.

Na początku, przez 20 lat, pracowała w szpitalu w Rio de Janeiro. W 1949 roku przybyła do miasta Bom Despacho w Minas Gerais, które przeżywało wówczas trudny okres. Bom Despacho było biednym miastem z niewielką liczbą ludzi o wielkich zasobach. Siostra Maria nie bała się pracy ani trudności. Została jakby „wykuta” przez ciężką pracę. Z tego powodu nie wahała się licznych przeszkód. Z wielkim oddaniem spędziła 44 lata w Bom Despacho poświęcając się walce o ratowanie najbiedniejszych, najbardziej cierpiących, najbardziej pozbawionych środków do życia.

Często odwiedzała tych, którzy mieszkali w chatach i nędznych fermach znajdujących się przy zakurzonej drodze Quenta Sol, jednocześnie przyjmując na siebie misję zmiany tej rzeczywistości. Każdego dnia rozdawała zupę potrzebującym. Prosiła innych o jedzenie i inne zasoby dla biednych. Prosiła o ubrania, materiały budowlane, żywność, o wsparcie i współpracę… Gdy nie mogła zdobyć tego, czego potrzebowała, zaczęła się modlić z pobożnością i oddaniem, a Bóg wysłuchiwał jej modlitw. Jednak Siostra Maria nie była jedną z tych osób, które zadowalały się dawaniem pożywienia potrzebującym i odchodziły. Chciała, aby ludzie poprawiali swój los i czynili postępy, aby mieli godne życie. W tym celu otworzyła wspólnotową pralnię, nauczyła rodziny uprawiać ogród warzywny przy swoich domach, organizowała lekarzy na cotygodniowe konsultacje i zarządzała rozdawaniem leków i innych koniecznych rzeczy. Pragnęła też, żeby wszyscy posiadali jakiś zawód. Z tego powodu zawsze prowadziła zajęcia praktyczne: haftu, szycia, gotowania… Wreszcie poświęciła się nauczaniu dzieci, przekonując rodziców o wielkim znaczeniu edukacji w ich życiu.

Poświęciła temu tyle uwagi, że na początku nauczała na słońcu pod drzewem. Dzieci siedziały wokół niej a ona dawała im lekcje. Wkrótce jednak doszła do wniosku, że to nie wystarczy. Śmiała i odważna zaczęła budowę szkoły. Aby to zrobić razem z dziećmi zbierała kamienie na ulicach miasta pod fundamenty szkoły; potem przyszły darowizny. Aby zachęcić do uczęszczania do szkoły siostra Maria była w stanie chodzić od drzwi do drzwi, zbierając dzieci i prowadząc je do klasy. Ponadto wciąż znajdowała czas na katechezę dzieci. Jej misyjne i ewangelizacyjne wysiłki doprowadziły do całkowitej transformacji Quenta Sol. Ta stara ulica jest obecnie nowoczesną i zamożną dzielnicą miasta Bom Despacho, zwaną São Vicente.

Siostra Maria zmarła w wieku 89 lat 28 kwietnia 1993 roku pozostawiając ślad świętości, dobroci, wiary, zrozumienia i miłości. Nie jest świętą kanonizowaną. Ona jest świętą życia. Służyła z miłością, sprawiedliwością i miłosierdziem. Przyjmowała ubogich, kształciła i nauczała katechizmu. Promowała ludzi. Była prawdziwą misjonarką.

S. Jane Carla G. Souza – Prowincja Belo Horizonte

(tekst zaczerpnięty z książki: Eis a serva da caridade)