Sesja dla Sióstr powyżej 40 lat powołania

session.40years[Dom Macierzysty] Paryż – 5-19 maja 2014 r.:  Alleluja, Chrystus zmartwychwstał! W atmosferze trwającego jeszcze liturgicznego Okresu Wielkanocnego, w tym momencie życia, w którym się znajdujemy (ukończywszy 40 lat powołania), przyjazd do Domu Macierzystego był dla nas wielkim darem, przyjętym z ogromną radością i wdzięcznością. Możliwość zatrzymania się, odczytania na nowo swojego życia, powrotu do serca i korzeni Zgromadzenia, odnowienia entuzjazmu naszego pierwszego TAK, otwarcia się na Ducha Świętego, by nas przemieniał – to wszystko skłania nas do wyśpiewania wraz z psalmistą: „Pan uczynił nam wielkie rzeczy i ogarnęła nas radość”. Jest to radość z tego, że po raz kolejny, z większą jeszcze intensywnością, mogłyśmy zobaczyć wielkość Zgromadzenia: jego uniwersalność, jedność w różnorodności, dobro płynące z dzielenia się doświadczeniami na drodze, którą Bóg z miłością nam wyznaczył.

Nasza wdzięczność wypływa również ze świadomości, że nie ma żadnego etapu w życiu, w którym nie można byłoby pogłębić odpowiedzi na wezwanie Pana. Podczas sesji pomocą w tym względzie byli dla nas znawcy tematu i osoby doświadczone, które przybliżyły nam postacie mające być dla nas wzorem:

  • św. Ludwikę – kobietę, uczennicę, współpracownicę, formatorkę , założycielkę, matkę…
  • św. Wincentego – człowieka przemieniany, powoli wspinającego się na szczyt…, który pewnego dnia powziął mocne postanowienie uczczenia Jezusa Chrystusa i oddania całego swego życia na służbę Ubogim.

Towarzyszące nam osoby zaprosiły nas do przeżywania danego w życiu czasu jako:

  • czasu pogłębienia wierności
  • czasu pokornej i ukrytej służby
  • czasu odważnej wiary
  • czasu prawdziwego ubóstwa
  • czasu czuwania i przygotowania Paschalnego…
  • ORAZ zachęcali nas do “wzrastania, ale nie starzenia się”, życia cichego i pełnego ufności do Boga, przyjmowania coraz większych ograniczeń, przeżywania swego wieku „błyskotliwie”, ponieważ „Ktoś na nas czeka”.

Kontemplowałyśmy również wartość skarbów znajdujących się w Archiwach Zgromadzenia, pozwalających lepiej poznać jego początki oraz drogę, którą przeszły nasze pierwsze Siostry, a którą mamy z odwagą kontynuować.

Dziękujemy: Siostrze Evelyne (Przełożonej Generalnej), która przypomniała o potrzebie przeżywania życia wspólnotowego jako daru i zadania; Ojcu Gregory (Przełożonemu Generalnemu), który dzięki swojemu szerokiemu widzeniu rzeczywistości Zgromadzenia oraz zamiłowaniu do dialogu, pozostawił nam sugestie do dobrego przeżywania trudności; Ojcu Bernardowi (Dyrektorowi Generalnemu) za jego stałe towarzyszenie oraz proste i głębokie dzielenie się doświadczeniami. Dziękujemy również Ojcu Patrickowi, o którym wiemy, że pragnął być z nami  – czułyśmy jego obecność i przesyłamy mu serdeczne wyrazy pamięci.

Dziękujemy również Ekipie Koordynującej i Siostrom tłumaczkom, za ich stałą służbę i serdeczne przyjęcie, a także wszystkim „niewidocznym”, którzy sprawili, że czułyśmy się jak u siebie w domu. DZIĘKUJEMY,  DZIĘKUJEMY, DZIĘKUJEMY!

Views: 1 830