Duch Wincentyński… Od przeszłości do czasów współczesnych

The Vincentian Spirit_2015.06_2[Prowincja San Vincenzo – Italy] – 13 maja 2015 r. W obecności władz cywilnych i kościelnych zebranych w Instytucie Hospitalizacji i Opieki Naukowej nad Pacjentem (IRCCS), S. Luisa Cirulli przedstawiła historię działalności Sióstr Miłosierdzia w ciągu ostatnich 30 lat w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Rzymie.

“Dziękuję wszystkim, a zwłaszcza naszej Pani Prezes, Marelli Enoc. jestem wzruszona, gdyż dała mi okazję, bym wspomnieć o obecności Sióstr Miłosierdzia w Szpitalu Dzieciątka Jezus. Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo zostało utworzone w 1633 r. w Paryżu, dzięki kreatywności św. Ludwiki de Marillac i św. Wincentego a Paulo, naszych Założycieli. jego charyzmatem jest służba co do ciała i ci do duszy ludziom ubogim.

Posługa Sióstr w Rzymie stała się możliwa dzięki spotkaniu naszych Przełożonych Generalnych z rodziną Salviati w 1869 r. Pozwoliło to na położenie podwalin pod organizację Szpitala, uregulowaną prawnie konwencjami, upoważniającymi do poprowadzenia tego Dzieła. Z biegiem czasu rozrastało się ono, obejmując troską wiele dzieci potrzebujące opieki. Rosła także liczba Sióstr, obserwujących uważnie pojawiające się wciąż nowe potrzeby. jest to zresztą cechą charakterystyczną naszego charyzmatu, by odkrywać i odpowiadać na różne formy ubóstwa.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANa początku priorytetem Zgromadzenia było zaofiarowanie bezpiecznej, humanitarnej opieki oraz skoncentrowanie się na szkoleniu personelu. Otwierając w 1958 r. Szkołę dla Pielęgniarek Siostry Miłosierdzia podjęły próbę, pomimo swych niewielkich możliwości, nauczania młodych ludzi. Dostrzegły w nich bowiem i zapragnęły rozwinąć ich ludzki, chrześcijański i zawodowy potencjał, przekładając go na poczucie sensu służby. Przygotowywanie do służby jest niejako „zapisane w genach” Zgromadzenia. Od 1633 r. św. Ludwika pouczała pierwsze Siostry o tym, jak powinna wyglądać ich posługa pielęgniarska i jaką wiedzę medyczną powinny posiadać.

W obecnych czasach, świadome naszej roli i przynaglane miłością Chrystusa, korzystamy z niezbędnych narzędzi, takich, jak szkolenie pracowników w kierunku wrażliwości na drugiego człowieka poprzez humanizację świadczonej opieki, poprzez nawiązywanie trwalszych relacji, poprzez wzbudzanie poczucia przynależności oraz promocję dzielenia się.

Drogą do realizacji powyższych celów jest: identyfikacja mocnych i słabych stron szpitalnictwa, celem skutecznej wymiany nie tylko na poziomie zawodowym, która de facto istnieje, ale także na poziomie duchowym; wyznaczanie wspólnych celów, aby uniknąć marnowania zasobów i uzyskać zamierzone rezultaty; wprowadzanie w życie konkretnych inicjatyw.

Upływ czasu pozwolił nam poszerzyć i udoskonalić kompleksowe traktowanie problemów współczesnych nam ludzi, przeżywających takie momenty życia, jak choroba, niepełnosprawność czy śmierć. Nasza zawodowa i duchowa „wyjątkowość” pozwala nam dbać o osobę w poszanowaniu jej życia, zdrowia i wolności, stosując jednocześnie różnego rodzaju terapie, wykorzystując możliwości rodziny pacjenta oraz dostrzegając wartość chorego dziecka.

Źródłem naszej siły do bycia “bliźnimi” dla potrzebujących jest wchodzenie w głębię chrześcijańskiej tajemnicy „Chrystusa Ukrzyżowanego, Umarłego i Zmartwychwstałego”. Żyjąc tą tajemnicą, stajemy się „nowym stworzeniem”, niosąc nadzieję, pokój oraz miłość, a także stając się darem dla innych.

S. Luisa Cirulli SM

Views: 3 079