Ko\u015bci\u00f3\u0142 i Zgromadzenie Misji czcz\u0105 razem m\u0119czennik\u00f3w Rewolucji Francuskiej. 3 wrze\u015bnia 1792 w Pary\u017cu dosz\u0142o do masakry w seminarium \u015awi\u0119tego Firmina, dawnym kolegium \u201eDobrych Dzieci\u201d, przej\u0119tym przez \u015bw. Wincentego a Paulo w 1624 r. Seminarium to, przekszta\u0142cone w wi\u0119zienie w 1789 r., by\u0142o czwartym z g\u0142\u00f3wnych miejsc egzekucji w Pary\u017cu. Siedemdziesi\u0105t dwie ofiary ponios\u0142y tam m\u0119cze\u0144stwo, w tym:<\/p>\n\n\n\n
MIKO\u0141AJ COLIN (Dzie\u0144 wspomnienia liturgicznego: 2 wrze\u015bnia<\/strong>)<\/em><\/p>\n","protected":false},"featured_media":32247,"template":"","meta":{"_acf_changed":false,"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","_links_to":"","_links_to_target":""},"origen":[37],"class_list":["post-32252","familia","type-familia","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","origen-familia-vicenciana"],"acf":[],"yoast_head":"\n
LUDWIK J\u00d3ZEF FRAN\u00c7OIS
<\/strong>Urodzi\u0142 si\u0119 3 lutego 1751 r. w Busigny na p\u00f3\u0142nocy Francji. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1773 r., do Zgromadzenia Misji zosta\u0142 przyj\u0119ty 4 pa\u017adziernika 1776 r. Jako \u201emisjonarz\u201d uczestniczy\u0142 w formacji kap\u0142an\u00f3w, najpierw w seminarium w Troyes, nast\u0119pnie w Pary\u017cu w seminarium \u015awi\u0119tego Firmina, kt\u00f3rego zosta\u0142 prze\u0142o\u017conym w 1788 r.
Cho\u0107 czasy by\u0142y trudne, dba\u0142 o to, aby seminarium kontynuowa\u0142o regularne \u017cycie. Napisa\u0142 kilka artyku\u0142\u00f3w przeciwko Konstytucji Cywilnej Kleru, w tym jeden zatytu\u0142owany \u201eApologia\u201d. Podczas gdy szala\u0142y ju\u017c prze\u015bladowania, otworzy\u0142 drzwi seminarium \u015awi\u0119tego Firmina w Pary\u017cu dla ponad dziewi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu ksi\u0119\u017cy i zakonnik\u00f3w. Kiedy napastnicy wdarli si\u0119 do domu, b\u0142ogos\u0142awionego Ludwika J\u00f3zefa Fran\u00e7ois wyrzucono przez okno, a na ziemi dobito ciosami maczugi. Jego zw\u0142oki, podobnie jak pozosta\u0142ych, okrutnie zbezczeszczono.
Ludwik J\u00f3zef Fran\u00e7ois, intelektualista, zosta\u0142 beatyfikowany przez Papie\u017ca Piusa XI, 17 pa\u017adziernika 1926 r., razem z innymi m\u0119czennikami Rewolucji, do kt\u00f3rych nale\u017ca\u0142 tak\u017ce Jan Henryk Gruyer, duszpasterz ludowy.<\/p>\n\n\n\n
JAN HENRYK GRUYER
<\/strong>Urodzi\u0142 si\u0119 w D\u00f4le (Vosges) we Francji 13 czerwca 1734 r. Zosta\u0142 wy\u015bwi\u0119cony na kap\u0142ana dla diecezji \u015awi\u0119tego Klaudiusza (Saint-Claude). Do Zgromadzenia Misji wst\u0105pi\u0142 23 stycznia 1771. Wielo\u015b\u0107 parafii przyj\u0119tych przez Zgromadzenie we Francji, zw\u0142aszcza w XVIII w., wymaga\u0142a wypr\u00f3bowanych duszpasterzy. St\u0105d te\u017c ks. Jan Henryk zosta\u0142 przydzielony do pos\u0142ugi parafialnej. Rewolucja zaskoczy\u0142a go w Wersalu, gdzie by\u0142 wikariuszem parafii \u015aw. Ludwika. Po odmowie z\u0142o\u017cenia przysi\u0119gi na Konstytucj\u0119 Cywiln\u0105, zosta\u0142 wyrzucony z parafii i wr\u00f3ci\u0142 do Pary\u017ca, gdzie znalaz\u0142 schronienie w Seminarium \u015awi\u0119tego Firmina. Zamordowany 3 wrze\u015bnia 1792, podzieli\u0142 cierpienie i m\u0119cze\u0144stwo b\u0142. Ludwika J\u00f3zefa.<\/p>\n\n\n\n
PIOTR RENE ROGUE
<\/strong>Urodzi\u0142 si\u0119 w Vannes 11 czerwca 1758 r., \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 21 wrze\u015bnia 1782 r. B\u0119d\u0105c kapelanem domu rekolekcyjnego, poczu\u0142 si\u0119 poci\u0105gni\u0119ty powo\u0142aniem i misj\u0105 Ksi\u0119\u017cy Zgromadzenia Misji, przyk\u0142adem \u017cycia ksi\u0119\u017cy formator\u00f3w, kt\u00f3rzy kierowali Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Vannes. Przyj\u0119ty do Zgromadzenia 25 pa\u017adziernika 1786 r. w Pary\u017cu, powr\u00f3ci\u0142 do Vannes jako profesor dogmatyki. Wyrzucony przez w\u0142adze rewolucyjne, Piotr Rene zszed\u0142 do podziemia, by na miejscu kontynuowa\u0107 pos\u0142ug\u0119 duszpastersk\u0105 i pomaga\u0107 prze\u015bladowanym katolikom. Zosta\u0142 zatrzymany 24 grudnia 1795 r. w drodze do chorego, kt\u00f3remu ni\u00f3s\u0142 Komuni\u0119 \u015bw. Tego samego dnia zosta\u0142 wtr\u0105cony do wi\u0119zienia, gdzie pozosta\u0142 do 3 marca nast\u0119pnego roku. Przed ko\u0144cem swego niesprawiedliwego procesu, zeznania musia\u0142a z\u0142o\u017cy\u0107 nawet jego w\u0142asna matka. Po ponownym zabraniu do wi\u0119zienia, napisa\u0142 ostatni list do swojej podesz\u0142ej w latach matki i do wsp\u00f3\u0142braci ze wsp\u00f3lnoty. Wyzna\u0142, \u017ce wkr\u00f3tce umrze za wiar\u0119, ale \u017ce czuje si\u0119 szcz\u0119\u015bliwy, mog\u0105c odda\u0107 \u017cycie dla Chrystusa. Ostatecznie zosta\u0142 skazany na gilotyn\u0119. Wyrok wykonano 3 marca 1796 r. na oczach jego \u015bwi\u0105tobliwej matki staruszki. Piotr Rene Rogue zosta\u0142a og\u0142oszony b\u0142ogos\u0142awionym 10 maja 1934 r. przez Papie\u017ca Piusa XI.<\/p>\n\n\n\n
JAN KAROL CARON
<\/strong>Urodzi\u0142 si\u0119 w Auchel, w departamencie Pas-de-Calais we Francji 31 grudnia 1730 r. 30 grudnia 1750 r. wst\u0105pi\u0142 do Zgromadzenia Misji, gdzie z\u0142o\u017cy\u0142 \u015bluby w 1752 r. Przez dwadzie\u015bcia dziewi\u0119\u0107 lat po\u015bwi\u0119ca\u0142 si\u0119 pos\u0142udze misyjnej, a nast\u0119pnie zosta\u0142 proboszczem w Coll\u00e9gien, w diecezji Meaux. Podobnie jak wielu innych kap\u0142an\u00f3w w okresie Rewolucji Francuskiej, odm\u00f3wi\u0142 podpisania Konstytucji Cywilnej Kleru, za co zosta\u0142 wyrzucony z parafii i schroni\u0142 si\u0119 w Pary\u017cu. Przez swoj\u0105 \u015bmier\u0107 do\u0142\u0105czy\u0142 do pozosta\u0142ych ofiar okrutnej masakry z 2 i 3 wrze\u015bnia 1792 roku.
Jan Karol zosta\u0142 beatyfikowany przez papie\u017ca Piusa XI 17 pa\u017adziernika 1926 roku.<\/p>\n\n\n\n
<\/strong>Urodzi\u0142 si\u0119 w Grenant, departament Haute-Marne we Francji 12 grudnia 1730 r. \u015aluby w Zgromadzeniu Misji z\u0142o\u017cy\u0142 w 1749 r. Nieco p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 mianowany wikariuszem parafii \u015awi\u0119tego Ludwika w Wersalu, gdzie pracowa\u0142 od 1754 do 1770 roku. By\u0142 tak\u017ce proboszczem w Genevri\u00e8res w diecezji Langres. Przez dwadzie\u015bcia dwa lata pe\u0142ni\u0142 pos\u0142ug\u0119 misyjn\u0105, maj\u0105c opini\u0119 znakomitego kaznodziei. Rewolucjoni\u015bci zmusili go do opuszczenia plebani i parafii. Zosta\u0142 zast\u0105piony przez ksi\u0119dza, kt\u00f3ry z\u0142o\u017cy\u0142 przysi\u0119g\u0119 wierno\u015bci Konstytucji Cywilnej Kleru. Ks. Miko\u0142aj natomiast schroni\u0142 si\u0119 w Pary\u017cu, gdzie ostatecznie poni\u00f3s\u0142 \u015bmier\u0107 m\u0119cze\u0144sk\u0105 podczas strasznej masakry 3 wrze\u015bnia 1792 r.
Miko\u0142aj Colin znany jest ze s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re mia\u0142 wypowiedzie\u0107: \u201e\u2026w nagrod\u0119 za moj\u0105 wierno\u015b\u0107 wierze \u2013 g\u0142\u00f3d, wygnanie, wi\u0119zienie, a mo\u017ce nawet \u015bmier\u0107\u201d.
Zosta\u0142 og\u0142oszony b\u0142ogos\u0142awionym przez papie\u017ca Piusa XI 17 pa\u017adziernika 1926 roku.<\/p>\n\n\n\n